Letnia rezydencja Bućów, znana również jako kompleks Buća-Luković, jest najbardziej monumentalną i najlepiej zachowaną letnią rezydencją szlachty kotoroskiej w Tivcie.
Kotorskie rody szlacheckie od średniowiecza wznosiły na brzegach Zatoki Tiwackiej letnie rezydencje otoczone winnicami i ogrodami, a rodzina Bućów zbudowała tutaj ufortyfikowaną posiadłość.
Rezydencja była budowana w XV wieku, w kilku fazach – dlatego przeplatają się w niej renesans, późny gotyk i barok. Według wydania „Sakralna baština Tivta”, zbudował ją kotorski szlachcic Mihailo Petrov Buća; niektóre źródła umieszczają jej powstanie już w XIV wieku. Kompleks otoczony jest kamiennym murem, a tworzyły go wieża obronna z monumentalną bramą wjazdową, dom mieszkalny, budynek gospodarczy i kaplica św. Michała na dziedzińcu, wraz z winnicą i dużym ogrodem. Do morza prowadziła kamienna ścieżka ze 130 ozdobnymi kamiennymi słupami.
Rodzina Bućów wydała w XIV i XV wieku wielu znanych kupców, finansistów, dyplomatów i teologów. Najbardziej znany jest Nikola Buća, protowestiarz (zarządca finansów) króla Stefana Dečańskiego i cara Duszana. Rezydencja przeszła później w ręce prčanjskiej rodziny morskiej Lukovićów (źródła podają różne lata), od której kompleks nosi podwójną nazwę. Spadkobiercy Lukovićów w 1888 roku przekazali część majątku na budowę austro-węgierskiego Arsenału Morskiego, z którego wyrósł dzisiejszy Tivat.
W połowie XX wieku, w miejscu kamiennej ścieżki prowadzącej do morza, w środku ogrodu wzniesiono letnią scenę. Dziś kompleks jest chronionym dobrem kultury i siedzibą instytucji publicznej Muzeum i Galeria Tivat: w dawnym budynku gospodarczym znajduje się kolekcja „Dziedzictwo etnograficzne Tivtu”, a w wieży i przestrzeni galeryjnej odbywają się wystawy sztuki, etnologiczne, archeologiczne i dokumentalne.